Het dagelijkse leven en Gods belofte omarmen elkaar
We kwamen elkaar tegen, reisgenoten tijdens een onvergetelijke ervaring. En we zien het weer voor ons.
We trekken we door Israël en Egypte. Uit verschillende landen komen we: christenen en moslims met een Egyptische gids die moslim is en het is 40 graden heet.
In de namiddag als de ergste warmte voorbij is dan gaan we 800 meter klimmen. We steken een berg over en zien de Sinaï, midden in de woestijn.
We zijn boven terwijl de zon zakt. Iemand leest uit de Bijbel in Exodus 20 over de richtlijnen die we van God ontvangen. Moslims herkennen de tekst uit de Koran. We wachten tot de zon dieper zakt en bidden het Onze Vader. In meerdere talen klinkt hetzelfde ritme van het gebed. Moslims verzuchten: 'Allah Akbar, God is groot' en heffen hun handen eerbiedig op. Wanneer de zon achter de berg zakt, blijft voor mijn gevoel het licht hangen, het licht over onze islamitische en christelijke gebeden. Het dagelijkse leven en Gods belofte omarmen elkaar.
Geen zoethoudertje
De richtlijnen zijn na bevrijding uit slavernij gegeven. Ze zijn bedoeld om die vrijheid aan elkaar te garanderen - en dat we voor elkaars vrijheid in te willen staan.
Nu zijn de leefregels van God geen zoethoudertje, zo van: stil maar wacht maar, het komt vanzelf wel goed. We moeten er moeite voor doen om samen goed te leven. Het komt niet vanzelf aanwaaien. Wel waait Gods Geest, beloofd is beloofd.
Boven op die berg beleef ik de woorden: 'Samen met jou wil Ik die levensweg gaan, klim op naar Mij in gebed, neem er tijd voor, doe er moeite voor.' Dat vraagt om een zorgvuldige en uitnodigende manier van leven: je willen inleven in de ander, geduldig en vanuit het eigen geloofsvertrouwen.
Overschaduwd
Wanneer de schaduw over de bergen valt, lijkt het op het overschaduwd worden door God:
de God van Vergeving, die vraagt om vergevingsgezind te leven,
de God van genade, die vraagt om een genadige levenshouding,
de God van bevrijding en verlossing, die samen met ons door alle verstrikkingen en moeite heen wil trekken.
In het donker lopen we naar beneden en hebben we elkaar nodig om niet te struikelen en te vallen. Hand in hand zoeken we steun bij elkaar en houden elkaar in evenwicht. Wanneer we veilig beneden zijn houden we onze handen nog in elkaar en wensen elkaar toe: 'Salam Aleikum: de vrede van God'. En: 'De vrede van Christus'. En ook dan omarmen het dagelijkse leven en Gods belofte elkaar.
Corry Nicolay is predikant kleurrijke communicatie. Zie ook: www.kleurrijkgeloven.nl. En lees: Exodus 20: 1 t/m 17, Mozes op de Sinaï en Mattheus 22: 37 t/m 40 over Jezus.