Een ander perspectief
“Jezus is de steen, die door u, de bouwlieden, vol verachting is weggeworpen, maar die nu de hoeksteen geworden is. Door niemand anders kunnen wij worden gered, want Zijn naam is de enige op aarde die de mens redding biedt” (Handelingen 4:11,12
Als je lang in dezelfde plaats woont, leer je op een gegeven moment de mensen wel kennen. Daar zit iets moois in. Je kent elkaar en elkaars onhebbelijkheden, en daar houd je rekening mee. Aan de andere kant heeft het ook iets beklemmends. Als mensen een mening over je hebben gevormd, verandert die niet zo snel meer. Maar mensen kunnen veranderen. We doen dat ook, als het goed is. Geleidelijk worden we wijzer en verstandiger in de loop van de jaren. Het is niet leuk en ook niet terecht als mensen onze fouten uit het verleden ons blijven nadragen. Soms veranderen mensen spectaculair. Dat mensen tot geloof in Jezus Christus komen, kan maken dat mensen hun leven totaal anders gaan inrichten en beleven. Voor ons is dat vaak moeilijk te begrijpen, omdat wij het geloof met de paplepel hebben meegekregen. Maar ik heb het zien gebeuren.
Zo'n spectaculaire verandering zien we bij Petrus. Hoe is het mogelijk, dat Petrus, die nadat Jezus gevangen was genomen, zich zo door angst liet leiden dat hij Jezus verloochende, en vloekend zei:” ik ken die man niet.” Dezelfde Petrus getuigt nu vrijmoedig van zijn geloof in Jezus, voor dezelfde mensen die ervoor gezorgd hebben dat Jezus ter dood werd veroordeeld.
Dat is mogelijk, omdat het perspectief van zijn leven is veranderd. De dood van Jezus heeft er behoorlijk ingehakt bij Petrus. Aan het kruis stierven zijn ideeën over wat de messias zou moeten zijn. Toen bleek dat Jezus was opgestaan uit de dood, en dat de kruisdood niet een tragisch ongeluk bleek te zijn, maar Gods wonderbaarlijke plan om ons mensen te redden, veranderde dat alles. De omstandigheden veranderden niet. Volgens de traditie hebben op één na, alle apostelen hun leven gegeven voor de verkondiging van het evangelie. Het weerhield hun er niet van vrijmoedig te spreken, en niet te leven vanuit angst.
Ook wij mogen leven met zo'n ander perspectief. Die zou ik willen omschrijven als:
Gisteren is een herinnering.
Vandaag is een geschenk.
Morgen is in Gods hand.
We willen ons niet laten leiden door een nare jeugd, mislukte kansen, teleurstellingen, wat anderen ons hebben aangedaan, het verlies van onze dierbaren. Dat maakt ons leven stuk. Daardoor zijn we zwak en angstig. Ik bedoel niet te zeggen, dat we kunnen doen alsof al die dingen niet gebeurd zijn. Ze zijn gebeurd en hebben ons beschadigd. Dat gaat niet weg. Waren dingen maar zo simpel op te lossen. Maar als we dat alles neer kunnen leggen aan de voeten van Jezus, aan de voet van het kruis, misschien dat er dan meer ruimte komt voor vandaag. Om vandaag te zien als een geschenk, als een mogelijkheid. Om te leven. Voor onszelf, en voor anderen. Dat is een keuze, zelfs al gaat ons gevoel daar niet altijd in mee. Die keuze kun je alleen maken, als je perspectief hebt op de toekomst, als er hoop is. En die hoop bestaat uit het feit dat, hoe de omstandigheden ook mogen zijn, de toekomst in Gods handen ligt. Ons leven eindigt niet bij de gebrekkigheid van de ouderdom, met onze dood. Wij hebben een ander perspectief: de aanwezigheid van God, die tijd en ruimte overstijgt. Die het eerste en laatste woord heeft. Die ons ziet, kent en liefheeft. Die met ons meegaat. Ik wens ons toe, als gelovigen, als twijfelaars, als gemeente van Jezus Christus, dat we steeds meer vanuit dat perspectief mogen gaan leven.