Eén speldenknopje
De kop is eraf. Van het nieuwe jaar dus. Wij zijn al wat gewend aan het nieuwe jaartal en de eindejaarsfestiviteiten van 2025 liggen alweer ver achter ons. Van onze ‘beste wensen’ is nu al niet veel meer over. Toch?
Een jaarwisseling is altijd een soort keerpunt in de tijd. En toch ziet de wereld er dan niet anders uit. Steeds machthebbers die nog niet genoeg macht hebben. Nog steeds verdrukten die het steeds benauwder krijgen en nog steeds een aarde die luider en luider kreunt onder onze uitbuiting.
In 1977 werd een ruimtesonde gelanceerd: de Voyager 1. In 1990 zond die sonde een foto van de aarde (even terugkijkend) naar de aarde: een miniem blauw speldenknopje in een oneindige zwarte ruimte. Op dat speldenknopje leven wij ons kwetsbare leven. En met dat speldenknopje spelen wij roulette om zoveel mogelijk rijkdom te vergaren.
In dat grootse heelal stellen wij niets voor, zo pietepeuterig klein is ons planeetje. Maar wij gedragen ons alsof wij meesters over het heelal zijn. Met alle gevolgen van dien. Als er nou toch een god zou zijn, zou die dan niet met een grote boog om ons heen vliegen, mompelend: 'O nee, daar begin ik niet aan'?
De eerste regel van de Bijbel begint over een god alsof dat de gewoonste zaak van de wereld zou zijn. Maar dat is het natuurlijk niet. Zoek eens op de foto van de Voyager naar tekenen van zijn bestaan...
Ons rest het wonder van het Woord. ‘En God sprak’. Hij is er niet zoals al die miljarden sterren er zijn maar Hij spreekt. En vraagt: ‘Mens waar ben je?’ En: ‘Mens waar is je broeder?’ Ook in 2026. Ook op dat nietige speldenknopje in die oneindig grote kosmos.
Zullen mensen die vragen horen? En beantwoorden? Wie weet wordt het dan toch nog een geweldig jaar. Voor de aarde, voor de verdrukten en voor die bekeerde machthebbers. Want zelfs dat kan!
Laten wij ons haasten om te luisteren en te handelen. Voordat wij weer in een jaarwisseling verstrikt raken. Met of zonder vuurwerk.