Dagboek van hoop
Niemand wil ten onder gaan in de winternacht die de wereld gevangen houdt en mensen wil bevriezen. Een manier om hoopvol en dankbaar te blijven is het dagelijks zoeken, inprenten of noteren van geluksmomenten, ontvangen wijsheden en zegeningen. Een inkijkje in hoe dat voor mij werkt.
Corona
De corona-jaren liggen achter ons, maar hebben velen gevormd. De mentaliteit lijkt veranderd, misschien ook wel de bewustwording. Ik heb in die jaren geleerd om per dag te leven, wetende dat elke dag het virus kon toeslaan. Ook als ik het virus zou overleven, zou dit het einde van mijn werkzame en veel van mijn sociale leven kunnen inhouden. Gelukkig heb ik tot op de dag van vandaag deze instelling kunnen vasthouden. Ik maak ik wel plannen, maar kijk toch niet ver vooruit. De dag is mij lang genoeg. Dat bedoel ik dan positief. Elke dag is gevuld met vele momenten om dankbaar voor te zijn.
Ik heb leren zeggen: ‘De meeste dagen van ons leven kunnen we dankbaar afsluiten.’ Ogen, oren en hart dus niet richten op wat nog komen moet, maar aandacht schenken aan het moment waarin je leeft. Zo’n houding past bij de individualistische tijd die door corona is versterkt, en maakt toch sociaal, omdat er elke dag wel een ontmoeting kan zijn, in de winkel, op straat of elders. Negeren kan, maar het gericht zijn op het nu maakt je alert op signalen. Er blijkt ineens tijd te zijn om gebeurtenissen te overdenken.
Welke signalen of woorden pak ik bijvoorbeeld op na een kerkdienst? Onlangs vond iemand mijn preek moeilijk. Even later vroeg iemand mij om de preek te mailen, zodat die nog eens bestudeerd kon worden. Elders kreeg ik op dezelfde preek een aantal enthousiaste en ontroerend positieve reacties. Soms blijft het echter ook stil. Alle uiteenlopende reacties hebben invloed als je tijd maakt om ze toe te laten. Er is meer kans om te ontvangen als je in het moment kunt leven.
Woorden
Jacobus schrijft in de Bijbel dat de tong een gevaarlijk lichaamsdeel is, maar ook dat woorden goed kunnen doen en zelfs levensreddend kunnen zijn. Ik luister elke dag naar een geestelijk moment via de app. Het duurt maar drie minuten. Ik zie er elke dag naar uit, omdat die drie minuten een vreugde en zegen, een oase en troost zijn gaan vormen, waar ik dus niet zonder hoef te leven. Alleen op zaterdag wordt de app niet doorgestuurd, vanwege de sabbatsrust. U raadt het al: het is een app van orthodoxe Joden.
Ik mis het moment enorm op zaterdag, maar het ontbreken bepaalt mij bij het belang van de rustdag, of die nu op zaterdag of zondag valt. Onlangs las ik een verhaal over een kind dat ergens ging logeren. De ouders hadden de oppas verteld dat het kind voor het slapengaan een gebedje en een lied moest krijgen. De oppas deed dit netjes, verliet de kamer, maar het kind riep: 'U bent nog iets vergeten!' De oppas: 'Wat dan?' Het kind: 'Mijn ouders zeggen elke avond dat God van mij houdt...'
Denkend aan Jacobus besef ik hoe belangrijk een enkel woord kan zijn voor een kind en voor zijn of haar toekomst. Misschien hebt u een dagboek, of leest u elke dag een paar woorden uit de Bijbel. Doe dit met de meest mogelijke aandacht. Laat u niet afleiden, maar geef het woord, de muziek, het beeld de kans om levensreddend door te dringen in hart en ziel.
Hoop
Hoop is gericht op de toekomst. Maar als ik mij op de dag zelf concentreer, dan ontwikkelt zich vanzelf hoop voor de nieuwe dag en voor de verre toekomst. Vandaag waren er immers voldoende redenen om dankbaar te zijn. Aan het einde van de dag kan ik mijn kinderen appen dat het wel druk was, maar vooral: opnieuw een dag om in dankbaarheid los te laten en als herinnering te bewaren.
Niet alles was goed of ging goed. Als mensen mij vragen of alles goed is, antwoord ik sinds een paar jaar dat veel goed is, maar niet alles. De woorden die ik zeg moeten zoveel mogelijk kloppen en dienen zeggingskracht te hebben. Bij een uitvaart ervaren we hoe de woorden er toe doen die door de familie of voorganger worden uitgesproken. De woorden moeten kloppen.
Bij mijn uitvaart hoeft in ieder geval niet gezegd te worden dat ik voor iedereen klaar stond. Want dat is niet zo. Ik stond voor zoveel mogelijk mensen klaar, maar natuurlijk niet voor iedereen. Een echt dagboek houd ik niet bij, want het Woord dat ik dagelijks lees of ontvang is van veel grotere waarde om als dagboek te koesteren. Het Woord hoort immers bij de eeuwigheid.
Gods Woord omvat mijn dagen en mijn dankbaarheid. Alle momenten van geluk en van ongeluk zijn bij God bekend Die van mij houdt. Meer is niet nodig. God redt Zich met mijn dagen en met mijn eeuwigheid. Ik heb voldoende aan mijn dagen. Ze geven alles wat ik nodig heb om dankbaar en hoopvol te blijven. Ik vertrouw dankbaar op de geschonken hoop dat God zal blijven zorgen.
ds. Herman F. de Vries is predikant in Feanwâlden-Feanwâldsterwal en Moarre-Ljussens en redactielid van Geandewei