Een vreemde nieuwe wereld (2)
'Als er geen god is dan zijn wij onze eigen meesters', claimde Nietzsche. Die ontwikkeling werd steeds sterker door allerlei nieuwe mogelijkheden. En zo gleden we steeds meer naar 'de mens als maat van alle dingen', is de conclusie van Carl Trueman in zijn boek 'Een vreemde nieuwe wereld'.
Die mens is echter door God gemaakt om te leven in gemeenschap. En als gemeenschappelijke waarden zoals het geloof wegvallen, dan zoeken mensen houvast in andere gezamenlijkheden. Dan kiezen ze bijvoorbeeld voor slogans die een goed gevoel geven. Die hebben alles te maken met seksualiteit, omdat dat voor mensen belangrijk is. Zo is het enorme accent op seksualiteit in al haar diversiteit te verklaren.
Vanaf de schepping is de mens eeuwenlang opgevoed met de kennis dat er twee soorten mensen zijn: man en vrouw. Gemeenschappen hadden regels uitgewerkt om daarmee om te gaan. Zulke regels kunnen natuurlijk door de tijd wel iets verschuiven, maar de kracht waarmee dit in de laatste eeuw is gebeurd is ongelofelijk. Er is steeds meer ruimte gekomen voor een andere invulling van de seksen. En daar bovenop komt onderdrukking en afkeuring van wat voorheen 'normaal' was.
In die verwarrende situatie leven wij hier in het westen, want de enorme nadruk op deze zaken heeft consequenties op elk gebied. Er kwamen andere regels voor arbeidssituaties, voor het schoolsanitair, sportclubs, gevangenissen en ziekenhuisafdelingen, om maar wat te noemen.
Het gevolg is helaas niet een vrijheid zoals velen die zich voorstelden. Want wie dit meest gepromote beeld - dat er veel meer mogelijkheden zijn dan 'man' en 'vrouw' - niet accepteert, al dan niet vanuit zijn of haar geloof, heeft steeds minder vrijheid van meningsuiting. Met andere woorden: als je er anders over denkt, loop je het risico als onderdrukker weggezet te worden - en er zijn veel zaken die als onderdrukking worden gezien. Zelfs op universiteiten kan een spreker met een afwijkende mening tegenwoordig een spreekverbod krijgen...
Zo wordt het bijvoorbeeld ook verboden om bij een abortuskliniek flyers uit te delen. Men mag de vrouwen die naar binnen gaan niet meer aanspreken, mag zelfs niet in hun buurt komen. Dat zou te confronterend zijn voor vrouwen die (in alle vrijheid?) tot een abortus hebben besloten.
Dit alles heeft natuurlijk ernstige gevolgen voor de kerk, voor orthodoxe christenen en voor traditioneel ingestelde mensen in het algemeen, stelt Trueman. Daarom wijdt hij een laatste hoofdstuk van zijn boek aan deze situatie. 'Wij christenen hebben een verantwoordelijkheid', stelt hij op blz 184. Zo kunnen we onszelf bevragen in hoeverre wij compromissen hebben gesloten tussen het Evangelie en 'de geest van deze tijd'.
Hij pleit voor nederigheid, om in gesprek te gaan met andersdenkenden. En voor discipline, om in woord en daad onze kerk te blijven dienen. Zo kunnen we aan de buitenwereld laten zien, dat het ons ernst is. Want door ons doen en laten zullen dan ook wij een getuigenis zijn voor de wereld, zoals gemeenten dat in de eerste eeuw waren. Zij besteedden hun tijd niet aan het aan de kaak stellen van het kwaad van de keizer en zijn hof. In plaats daarvan betoogden ze in positieve zin (blz 191) dat christenen de beste burgers waren, de beste ouders, de beste bedienden, de beste buren en de beste werknemers... Zo maakten ze dus eigenlijk reclame voor de vele facetten van het christelijke geloof en lieten zien dat die een samenhangend geheel vormen, door de visie op de mens als schepping van God.
Trueman heeft het aangedurfd om dingen te duiden, die door velen maar liever 'onder de mat geschoven worden'. Ik vond zijn visie verhelderend en zeker zijn adviezen over hoe bijbelgetrouwe christenen een positie kunnen innemen.