Licht door de Muren
Een eenzame lantaarn, fel in de nacht,
Haar gouden gloed, een stille kracht.
Ze staat op wacht, terwijl de schaduw daalt,
Een baken van hoop, waar het donker faalt.
De palen reiken, strak het ijzer gespannen,
Prikkeldraad begrenst de koude banden.
Een grens van pijn, van stille strijd,
De vrijheid voorbij, de horizon kwijt.
Maar het licht schijnt door de scherpe lijn,
Een sprankje troost in alle pijn.
Het doorboort de duisternis, de grauwe sfeer,
En fluistert zacht: de hoop is er nog, keer op keer.
Dit gedicht is geïnspireerd door de Bijbeltekst:
"Het licht schijnt in de duisternis, en de duisternis heeft het niet in haar macht gekregen." (Johannes 1:5, NBV21)
