God heeft de tijd - wij ook?
God heeft de tijd. Het is een open deur, maar soms word je je er weer erg van bewust. Vooral in vergelijking met alles wat wij mensen willen. Alles moet altijd passen in de hokjes die wij ontworpen hebben. We duwen en persen en trekken net zo lang, tot iets past binnen onze planning.
We zien het bijvoorbeeld in het zaaien en oogsten. Die hele cyclus zetten we hoe langer hoe meer naar onze hand. Het verhaal over 'de boer die zaait en dan geduld moet oefenen of en hoe God het zaad zal laten groeien' is achterhaald. Met behulp van veel technologie trekken we de zaadjes als het ware uit de grond. We overgieten ze met alles wat de groei maar doet toenemen. Ook kuikens en biggetjes worden in de kortst mogelijke tijd opgefokt tot de 'producten' die wij wensen. En hier zijn nog veel meer voorbeelden van te noemen.
Van een zwangerschap bij ons mensen moeten we helaas accepteren dat die negen maanden duurt, maar er is wel veel technologie beschikbaar om deze tijd 'door te komen'. We kunnen bijvoorbeeld alvast het geslacht te weten komen en foto’s van de baby maken als die nog in de buik zit. Dat heeft heel veel goede kanten. Zo is het met alle ontwikkelingen. Maar het is ook wel goed om nu en dan stil te staan bij wat wij met al dat ongeduld denken te bereiken. Want... het leven wordt op die manier wel op allerlei manieren uit zijn oorspronkelijke verband getrokken - en vaak uitgehold.
Worstelen met vragen
Ik las bijvoorbeeld dat het helemaal niet zo goed voor ons is dat we 'dankzij' AI nauwelijks nog worstelen met vragen. We willen iets weten, we stellen een vraag aan ChatGPT of een ander systeem en hupla, daar is het antwoord. Het artikel dat ik las stipte aan, dat Gods werkwijze niet zo is. Hij laat ons bewust zoeken en worstelen, waarna we de moeizaam gevonden antwoorden verder moeten uitwerken. Dat is niet voor niets!
De via AI snel verkregen antwoorden, raken we namelijk ook weer snel kwijt. We oefenen onszelf ook niet meer om zelf dingen te onthouden en met elkaar in verband te brengen, om zo tot conclusies en onderscheiding te komen. En onderscheiding wordt in de Bijbel nu juist zo vaak genoemd wordt als iets belangrijks. Bijvoorbeeld in de brieven van de apostelen aan de gemeenten. Dat is natuurlijk geen toeval.
Achteruit parkeren
Ik geloof dat het leven bedoeld is om dingen te ontdekken en daardoor – met vallen en opstaan - verder te komen. Dat geldt in heel veel situaties, je moet je daarvan echter wel bewust zijn. Een voorbeeld: ik haal wekelijks een vriendin op. Meestal kan ik nét parkeren op een stukje bij haar huis. Lange tijd volgde ik mijn neiging om de auto een beetje schuin neer te zetten, precies zoals ik ben komen aanrijden. Maar als mijn vriendin dan ingestapt is, moet ik dus ook schuin achteruit rijden om weer goed op de weg te komen.
Dat achteruit rijden, waarbij ik niet heel goed zicht had, was soms best lastig. Pas dáárdoor realiseerde ik me op enig moment, dat ik gewoon mijn best moet doen - en de tijd moet nemen - om achteruit te parkeren. Want dan staat de auto er goed voor om later met alle zicht weer weg te rijden. Dus eigenlijk investeer ik nú alvast tijd, om ervoor te zorgen dat ik stráks veilig weg kan rijden. Dit is natuurlijk een heel simpel voorbeeld. Maar als je je eenmaal van zulke situaties bewust wordt, dan zie je ze vaker.
Zoet houden
Ik merk bijvoorbeeld hoe de opvoeding van kleine kinderen momenteel maximaal gericht lijkt op 'het hier en nu prettig hebben' en helemaal niet meer op hoe het verder moet. Dan zie ik ouders met kinderen eten (zelfs in een kindvriendelijke eetgelegenheid als McDonalds), terwijl de kinderen op de telefoon naar filmpjes kijken... Het blijft mij verbazen. Het idee, dat je uit eten gaat en daarbij nog zoet gehouden moet worden! 'Uit eten gaan' was vroeger op zich al een belevenis, waar je ogen en oren tekort kwam. En dan heb ik het nog niets eens over al dat lekkere eten: genoeg om kinderen een fijn uurtje te bezorgen.
De moraal van dit verhaal is, dat wij alles wat we in dit leven doen en laten, altijd weer kunnen afstemmen op Gods bedoelingen. Dan gaan dingen je opvallen die je zonder erg deed en kun je oefenen om er ánders mee om te gaan. Eigenlijk heeft het te maken met de oproep van Paulus in de brief aan de Romeinen (hoofdstuk 12:2, NBG1951): 'En wordt niet gelijkvormig aan deze wereld, maar wordt hervormd door de vernieuwing van uw denken, opdat gij moogt erkennen wat de wil van God is'.
Als dat eenmaal begint, werkt het net als het door God uitgezaaide zaad: gelukkig wel op Zijn tijd...
Ik moet gewoon mijn best doen - en de tijd nemen - om achteruit te parkeren. Want dan staat de auto er goed voor om later met alle zicht weer weg te rijden