‘...in het stormen van de tijd...’ | Meditatie ds. Geert van Wieren

Maar Hij lag achter in de boot op een kussen te slapen.
(Marcus 4: 28)

Een tocht over het meer begint rustig, maar verandert in een angstige reis, met storm en grote golven. Bijzonder is dat Jezus tijdens deze storm slaapt. Alsof hij er niets van merkt. Of is het schijn? Houdt Hij zich afzijdig, de slaap suggererend, om te zien hoe zijn leerlingen met de moeilijkheden omgaan? Zouden ze vertrouwen hebben in een goede afloop, alleen al vanwege de zekerheid dat Hij bij hen is?

Dat blijkt niet het geval. Dat Jezus bij hen is, geeft de leerlingen geen rust. Ze maken Hem wakker. Verwijtend roepen ze Hem toe: ‘Kan het U niet schelen dat we vergaan?’ Het is natuurlijk moeilijk vertrouwen te houden wanneer het water je aan de lippen staat. Jezus staat op. Hij spreekt wind en golven toe en het meer wordt stil. Vervolgens wijst hij zijn leerlingen op hun gebrek aan geloof. In een andere vertaling noemt hij hen ‘kleingelovigen’.

Het gaat mij in deze meditatie om het moment van de storm en de slapende Jezus. Het moment dat de leerlingen in een crisissituatie verkeren. Dat is het kritieke punt in het verhaal. De storm waait, de golven slaan over de verschansing, er is grote zorg om het lijfsbehoud.

Wat zou er gebeurd zijn?

Wat ik mij op dit punt afvraag: Wat zou er gebeurd zijn als ze Jezus niet wakker hadden gemaakt? Zouden ze dan in de storm zijn vergaan? Het is niet voor niets dat Jezus zijn leerlingen ‘kleingelovigheid’ verwijt. Daarmee vindt hij dat zij beter hadden moeten weten. Ze hadden geloof moeten hebben. Geloof dat ze met Jezus aan boord geen hopeloos gevecht aangingen met de wind en de golven. Anders gezegd: ook met een slapende Jezus waren ze niet vergaan. De arbeid die de leerlingen in de storm verrichtten om overeind te blijven, was daarom nooit tevergeefs. Daar rustte zegen op. Zegen in de zin dat het ten goede uitwerkt. Zegen alleen al om het feit dat Jezus bij hen was.

Het kan je aanvliegen

Wanneer wij vandaag de dag naar onze wereld kijken, dan kan het je aanvliegen. De relatieve vrede in de wereld is verdrongen door oorlogsdreiging en oorlogstaal. De strijd tegen sociale uitsluiting op grond van ras, gender en seksualiteit wordt steeds meer als ‘woke’ afgedaan en daarmee in een negatief daglicht gezet. De mondiale opkomst van de zogenoemde ‘manosphere’ geeft ruim baan aan het kleineren van vrouwen en LHBTI-personen. In de internationale betrekkingen staan recht en rechtvaardig handelen onder druk. Het zijn ontwikkelingen die niet alleen ver weg plaatsvinden, maar ook in Nederland en Fryslân.

Ook vandaag stormt het om ons heen. Daarin kun je soms roepen: ‘Heer, kan het U niet schelen dat we vergaan?’ Roepen om een krachtig ingrijpen van God. Maar dat is kleingelovigheid. Ook in het zwijgen van God is Hij met ons. Dat is wat het verhaal van de storm op het meer ons wil vertellen. Het stormt om ons heen, maar we hoeven de moed niet te verliezen. We mogen hoop houden. Want God is met ons. Daarom is elke daad die gedaan wordt om de storm van de tijd tegen te gaan - van wie ook en hoe klein ook - nooit tevergeefs.

ds. Geert van Wieren is predikant van PG Oosternijkerk en PG Nes-Wierum